ο εφιάλτης
σήμερα είχα εφιάλτες στον ύπνο μου φίλε
είδα τον βαρδινογιάννη να βγαίνει από την σπηλιά σαν τον πολύφημο για να κατουρήσει, να κουτράει την κεφάλα του απο δω κι απο κει στα βράχια, μετά αγριεμένος να βρίζει τον αλαφούζο, να τον λέει *ψωλή του κόκορα κι ότι αφού έκαψε τον παναθηναικό, εψές έκαψε και δυο καλά χαρτιά τις δημοσκοπήσεις και την πόπη ( αχ πόπη ).
μετά έβριζε τον μπόμπολα τον έλεε μαλάκα γιατί νομίζει ότι το καμπουράκη κι τον πρετεντέρη τον ακούει κανείς.
μετά έκατσε σε μια λιθιά όξου από την σπηλιά και συνέχισε να βρίζει τον λάτση κι έλεε να φύει και να πάει στη ρωσία όπως ο ντεπαρτιέ, ν αγοράσει την ζενιτ και να μην ξανάρθει ελλάδα ο ηλίθιος.
ώσπου ήρθε η γυναίκα του με τον καφέ και του λεε να προσέχει μην τον ριπήσει γιατί δεν του φτιάνει άλλο.
υ.γ: θα παρακαλούσα όχι σχόλια απ όσους φοβούνται τα βήματα από τακουνάκια στο πλακόστρωτο το βράδυ όπως εγώ, χα χα χα χουα χουα χουα χα χα χα (…—…)
άσχετο:
*σαν την ψωλή του κόκκορα
Το αναφορικό μέρος συνήθους παρομοίωσης, με δεικτικό μέρος κάποιον που πετάγεται εκεί όπου δεν θεωρείται ότι έχει δουλειά να μιλάει, φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν.
Το πέος του κόκορα είναι μικρό μεν (δηλαδή, δεν το ‘χω μετρήσει κιόλας, αλλά φαντάζομαι ότι πόσο πια να ‘ναι;), αλλά λίαν δραστήριο. Έτσι κι αυτός που πετάγεται όλη την ώρα χωρίς να έχει ζητηθεί η γνώμη του, χαρακτηρίζεται μ’ αυτή την παρομοίωση ως μικρός, «λίγος», ασήμαντος, αλλά και που δεν εννοεί να κάτσει στ’ αβγά του.