Κάτσε, κάπου έχω ένα ποίημα. Τόγραψε κάποιος σιορ, ένας Νιόνιος, εκεί απ’ τα Εφτάνησα, Σολωμό τονε λένε. Τι λέει εδώ, για να δούμε:
“Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκειάσει ή χαλάσει, να λέγει εγώ, όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε εις το “εμείς” και όχι εις το “εγώ”. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται δια την πατρίδα τους, δια την θρησκείαν τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε “έχομεν αγώνες πατρικούς, έχωμεν θυσίες”, … Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται για το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή, και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη!”… Κοιτάω τον ήλιο τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γής χορτάρι, αλλά εγώ σκοτεινιάζω. “Να καταπατούν το νόμο”;; “Νάχουν την επιρροή για ικανότη”;; Δηλαδή, κάποιοι από τους Έλληνες χλευάζουν τους Νόμους; Κάποιοι από τους Έλληνες χρησιμοποιούν την επιρροή για το δικό τους το συμφέρον; Μα! Αυτή είναι μια καινούργια Διχόνοια, η Διχόνοια του ευδαιμονισμού! Δεν έχουμε πια καταχτητή να διώξουμε, δεν έχουμε πια νεογνό κράτος να χτίσουμε, δεν έχουμε εμφύλιο να ξορκίσουμε και κοιτάμε να δυναστεύσουμε ο ένας σε βάρος του άλλου, να καταπατήσουμε τους Νόμους για τη δική μας ιδιοτέλεια, να πορνεύσουμε την Αρετή των άλλων για να ανυψώσουμε τη δική μας αναξιοπρέπεια;;
από: antibaro