Ρήγα Φεραίε σε σε κράζω
Από την Αυστραλία στον Καναδά κι’ από τη Γερμανία ως την Τασκένδη
Σε φυλακές σε βουνά και σε νησιά
Διασκορπισμένοι οι Έλληνες
Διονύσιε Σολωμέ σε σε κράζω
Κρατούμενοι και κρατούντες δέροντες και δερόμενοι
διατάζοντες και διατασσόμενοι τρομοκρατούντες και τρομοκρατούμενοι
κατέχοντες και κατεχόμενοι
διηρημένοι οι Έλληνες
Αντρέα Κάλβε σε σε κράζω
Λαμπερότατος ο ήλιος απορεί, απορούν τα βουνά και τα έλατα
Οι ακρογιαλιές και τ’ αηδόνια
λίκνο ομορφιάς και μέτρου η πατρίς μου
Σήμερα τόπος θανάτου
Κωστή Παλαμά σε σε κράζω
Ποτέ άλλοτε τόσο φως δεν έγινε σκότος, τόση ανδρεία φόβος
τόση αδυναμία η δύναμη τόσοι ήρωες μαρμάρινες προτομές
Πατρίς του Διγενή και του Διάκου η πατρίς μου
Σήμερα χώρα υποτελών
Νίκο Καζαντζάκη σε σε κράζω
Όμως σαν λησμονούν οι θνητοί που μιλούν ακόμα τη γλώσσα του
Ανδρούτσου
Η μνήμη κατοικεί η μνήμη κατοικεί η μνήμη κατοικεί
Πίσω από τα σίδερα και τις σκοπιές
Η μνήμη κατοικεί η μνήμη κατοικεί η μνήμη κατοικεί
Μέσα στα λιθάρια, φωλιάζει στα κίτρινα φύλλα που σκεπάζουν το κορμί σου Ελλάδα
Άγγελε Σικελιανέ σε σε κράζω
Η ψυχή της πατρίδος μου είσαι συ πολύμορφο ποτάμι
Τυφλό από το αίμα κουφό από το βόγγο
Ανήμπορο από το μεγα μίσος κι απ’ τη μεγάλη αγάπη που εξίσου εξουσιάζουν την ψυχή σου
Η ψυχή της πατρίδας μου είναι δυο χειροπέδες σφιγμένες σε δυο ποτάμια
Δυο βουνά δεμένα με σκοινιά στον πάγκο της ταράτσας
Ο Αργείτικος κάμπος φουσκωμένος από το μαστίγιο
Και ο Όλυμπος δεμένος πισθάγκωνα από το κατάρτι του αεροπλανοφόρου για να ομολογήσει
Η ψυχή της πατρίδας μου είναι αυτός ο σπόρος που άπλωσε ρίζες πάνω στο βράχο
Είσαι συ μάννα, γυναίκα, κόρη που αγναντεύεις τη θάλασσα και τα βουνά
Και κρυφά βάφεις με αίμα τα κόκκινα αυγά της Αναστάσεως που εγκυμονούν οι καιροί και οι άντρες
Άμποτε να ‘ρθει στη δύστυχη χώρα μου πάσχα ελλήνων
Άγνωστε ποιητή σε σε κράζω
editing: διονύσης διομήδη μανιάς