βλέπω τους κάμπους πράσινους και τα βουνά γαλάζια. βλέπω το χάρο που ’ρχεται καβάλα στ’ άλογό του

χαρισμένο σ όλους εμάς που θα μας πάρουν τα σπίτια, και καλά θα μας κάνουν μια και ανεχόμαστε τους κλέφτες που είναι δίπλα μας και δεν μιλούμε.

Με γέλασαν τα πουλιά,

της άνοιξης τ’ αηδόνια.

Με γέλασαν και μου `πανε,

ποτέ δε θα πεθάνω.

Φτιάχνω κι εγώ το σπίτι μου

ψηλότερο από τ’ άλλα.

Σαράντα δυο πατώματα,

εξήντα παραθύρια.

Στα παραθύρια στέκομαι,

τους κάμπους αγναντεύω.

Βλέπω τους κάμπους πράσινους

και τα βουνά γαλάζια.

Βλέπω το Χάρο που ’ρχεται

καβάλα στ’ άλογό του

Με γέλασαν τα πουλιά,

της άνοιξης τ ’ αηδόνια.

Με γέλασαν τα πουλιά,

της άνοιξης τ’ αηδόνια.

Με γέλασαν και μου είπανε,

ο Χάρος δε με παίρνει.

Μη με παίρνεις Χάρο,

μη με παίρνεις

γιατί δε με ξαναφέρνεις.

~~καλάγεμου~~