Η περίπτωση του Νίκου Ρωμανού, που τελικά δικαιώθηκε σήμερα, με τη δυνατότητα που του δόθηκε να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής του, ξεβράκωσε το ακροδεξιό κѠλ⓪μέρι από τον δεξιό (εν συνόλω) κѠλ⓪ του Ποταμιού. Ακόμη και η κυβέρνηση Σαμαρά βγήκε από τ’ αριστερά σε κάποια στελέχη του “κόμματος”, που απέκλειαν το ενδεχόμενο εξόδου από τις φυλακές του αμετανόητου ληστή με το καλάσνικοφ.
Όποιος, βέβαια, έχει στοιχειώδη πολιτική αντίληψη έχει κατανοήσει εδώ και καιρό πόσο όλα αυτά τα “πέρα από δεξιά κι αριστερά” άτομα και λάιφστάιλ μορφώματα συγγενεύουν με το φασισμό κι…
ανοίγουν το δρόμο στις Χρυσές Αυγές. Ποιο είναι το ιδεολόγημά τους; Τέρμα οι ιδεολογίες και η κοινωνική αντιπαράθεση και σύγκρουση. Από δω και μπρος διάλογος, με εκ των προτέρων συμφωνία στο αυτονόητο της Ελεύθερης Αγοράς, και επίλυση των ζητημάτων αιχμής για τις αμβλώσεις, το γάμο των ομοφυλόφιλων, τις ώρες κοινής ησυχίας, την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και τις τσίχλες στα πεζοδρόμια, στα οποία, βέβαια, πρέπει να περιοριστούν οι διαδηλώσεις.
Όσο αφορά τη σχέση μας με την παραγωγική διαδικασία είναι, σου λένε, θέμα χαρακτήρα. Άμα είσαι μάγκας, αρχίζεις το επιχειρείν, γίνεσαι ζάπλουτος και τρικλάρεις ντάουν στους άλλους, τους αρεσκόμενους στη σιγουράντζα να δουλεύουν στις επιχειρήσεις τις δικές σου και των άλλων καπάτσων και ριψοκίνδυνων επιχειρηματιών. Γενικώς, έκαστος εφ’ ω ετάχθη, ήτοι σκύβει ο καθένας στη δουλίτσα του και δουλειά, δουλειά, δουλειά, να προκόψει ο τόπος.
Είναι ανατριχιαστικές οι ομοιότητες, η ταύτιση, για την ακρίβεια, αυτής της αντίληψης με τα όσα προπαγάνδιζε ο Αδόλφος Χίτλερ.
Απεργία; Μάταιη και αντικοινωνική πράξη.
Κοινωνικές τάξεις; Φυσική σχέση τους η σύμπνοια, ο κοινός στόχος, η εθνική ομοψυχία, βρε παιδί μου.
Δεν υπάρχουν τάξεις, μόνο φολκ, έλεγε ο Άντι. Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα, του απαντούσε συμφωνώντας πονηρά η Μάγκι. Δεν υπάρχει δεξιά κι αριστερά, μόνο ένα ορμητικό Ποτάμι, φωνάζει ο Σταύρος και τους παίρνει μία κοινή συνέντευξη: “Λοιπόν, Άντι; Όλα καλά; Εσύ Μάγκι;”.